Wij gaan naar school om bij te leren. Zo heb ik door het vak Internetjournalistiek een bezield blogger leren kennen, Andrew Sullivan. Wat speurwerk op het internet levert op dat Sullivan een van de eerste journalisten was om te experimenteren met bloggen en dat zijn blog vandaag ontieglijk veel volgers heeft. Naast volleerd blogger is de man tegelijkertijd Brit-in-Amerika, katholiek, homofiel en nog zoveel meer. Zo weet u ook iets meer over de persoon achter het klavier, nietwaar. Meteen dacht ik bij de voorstelling van deze blogger aan Perez Hilton. Niet omwille van de gemeenschappelijke geaardheid van de heren (die berust op louter toeval), maar omdat Hilton voor het grote publiek dé blogger bij uitstek is. Wie onder ons heeft er nog nooit een kijkje genomen op Hiltons roddelhoek ?
Maar, Sullivans geloofwaardigheid is dan weer wat hoger aangeschreven dan die van Mario Armando Lavandeira Junior. (Perez Hilton is slechts een synoniem! Leren jullie bij op deze blog of niet?)
Sullivan is dus een serieuze blogger. Naast stukjes posten, bezong de man ook zijn liefde voor het blogmedium in "Why I Blog" , een wel zeer omvangrijk stuk in de Amerikaanse krant The Atlantic.
Als groentje in de blogwereld wilde ik weleens weten wat zo'n lichtend voorbeeld te zeggen heeft. Sullivan omschrijft bloggen als writing out loud. Ik volg. Een blog is voor hem een soort openbaar dagboek. Eh? Dat moet daarnaast door zoveel mogelijk mensen gelezen worden. Eh? Daar zeg je zoiets. Iedereen die een dagboek bijhoudt, doet dit voor zichzelf en wordt nu al lichtjes beschaamd bij de gedachte dat iemand mee zou lezen in het diepst van zijn gedachten.
Zo voelt het bijhouden van een eigen blog een beetje. Iets persoonlijk, waar toch iedereen in kan kijken. Hoewel Sullivan alle voordelen van het medium bejubelt, ben ik nog niet mee in zijn roes. Sullivan schrijft: "De vrijheid! Niet veel moeten nadenken! Veel lezers! De reacties van die lezers!". Eh. Ik voel mij niet "vrij" dat ik een blog mag bijhouden, ik denk wél na over wat ik nu eens zal schrijven. En dan wordt er al eens niets geschreven. Slechts weinigen weten af van het bestaan van Blogetis. Veel reacties willen krijgen? Zie vorige zin.:)
Conclusie: te casa Van Damme zit men niet in de staat van bekering door Andrew Sullivan, maar eerder in de ontkenningsfase.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten